علینقی وزیری

علینقی وزیری فرزند موسی وزیری، افسر قزاقخانه و بی بی خانم استر آبادی، نویسنده، بنان گذار اولین دبستان دخترانه  و یکی از پیشگامان حقوق زنان ایران بود.

وی از 14 سالگی نواختن تار را نزد دایی دکترش حسیعلی خان آغار نمود. از سلیمان خان ارمنی موزیک نظام درس گرفت و به همراهی دوستش مطیع الدوله حجازی برای یادگیری موسیقی علمی مغرب زمین و ارگ شاگرد کشیشی شدند که معلم مدرسه سن لویی بود. وی در تمرین تار آنقدر افراط می‌کرد که به قول مادرش شام و ناهار نداشت. برای اینکه انگشتانش به جای پرده ها عادت کنند در تاریکی ساز می زد.


جلیل شهناز

جلیل شهناز در سال 1300 در شهر اصفهان چشم به جهان گشود. تمام اعضای خانواده وی با موسیقی آشنایی داشتند. پدر وی (شعبان خان) علاقه فراوانی به موسیقی اصیل ایران داشت و همین امر موجب شد تا شهناز از کودکی به موسیقی روی آورد و با عشق بسیار آن را دنبال کند. ابتدا نواختن تار را نزد عبدالحسین شهنازی و برادرش حسین شهناز آغاز نمود.

شهناز نوازندگی در رادیو را از سال 1328 آغاز کرد و در سال 1336 به دعوت سازمان رادیو به تهران آمد و در برنامه های گوناگونی از جمله برنامه گل ها، ارکستر حسین یا حقی و ... به صورت سولو و یا گروهی به هنرنمایی پرداخت. همچنین به همراهی تاج اصفهانی و حسن کسایی و گروه اساتید موسیقی ایران کنسرت های بسیار متعددی در ایران و خارج از ایران اجرا نمود.

روح الله خالقی

استاد روح الله خالقی به سال 1285 خورشیدی در کرمان دیده به جهان گشود. وی در خانواده ای هنر دوست پرورش یافت، پدر و مادری که هر دو اهل ذوق و نوازنده تار بودند.

با وجود ممانعت های پدر میرزا عبدالله خان، والی کرمان، از پرداختن او به موسیقی به منظور باز ماندن وی از درس و تحصیل، اما او هرگاه خلوتی می یافت به نواختن تار می پرداخت. تا این که در سن 17 سالگی در سال 1302 رسما آموختن موسیقی را شروع کرد و با تاسیس مدرسه موسیقی توسط استاد علی نقی وزیری، جزء اولین شاگردان ایشان شد و از آن به بعد به مدت 8 سال را فقط به موسیقی و آموختن ساز هایی از قبیل ویلن و تار پرداخت و در ضمن این که به آموختن موسیقی می پرداخت، تحصیلات متوسطه خود را در دارالفنون و تحصیلات عالی را در دانشسرای عالی در رشته ادبیات به پایان رساند.

داریوش صفوت

 داریوش صفوت متولد 7 آذر 1307 شیراز

از اساتید موسیقی ملی ایران و نوازنده سنتور و سه تار از شاگردان حبیب سماعی و ابوالحسن صبا و حاج آقا محمد ایرانی مجرد.

وی از نسل میرزا مهدی استرآبادی وزیر نادرشاه افشار می باشد که نسبت میرزامهدی بر اساس شجره نامه ی خانوادگی به خواجه نصیر طوسی می رسد. در این خانواده آموزش موسیقی به طور موروثی صورت می گرفت. وی تعلیم سه تار را نزد پدر
(علی اصغر صفوت) آغاز می نماید و از سال 1326 تا 1336 به تکمیل نوازندگی سه تار و سنتور نزد ابوالحسن صبا اقدام نمود.

در سال 1332 به اخذ درجه ی لیسانس حقوق از دانشکده ی حقوق دانشگاه تهران نائل آمد.

حسین تهرانی

article03حسین تهرانی از استادان برجستهٔ موسیقی ایرانی و نوازنده برجسته ضرب (تمبک) بود. وی در سال ۱۲۹۰ شمسی در تهران، خیابان ایران متولد شد و تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان امیر اتابک به پایان رساند. تهرانی در کودکی زحمات و مصائب فراوانی متحمل شده بود و آثار آلام و مصائب دوران طفولیت تا پایان عمر در چهره اش باقی بود. وی در جوانی با آنکه از حیث مادی در مضیقه بود ولی هیچگاه از عشق خود که همین یک مشت پوست چوب باشد مأیوس نشد و ضرب را به زیر عبا می‌گرفت و با پشتکار وجدیت به نزد استاد خود حسین‌خان اسماعیل‌زاده می‌رفت. تهرانی از سال ۱۳۰۷ کار جدی خود را نزد اسماعیل‌زاده آغاز کرد و به علت رایج نبودن خط موسیقی، تمرینات تنبک را به کمک اصطلاحاتی مثل: بله و بله و بله دیگه و یکصدو بیست و چهار و غیره به حافظه می‌سپرد. چندی بعد تهرانی به محضر استادانی چون: رضا روانبخش، مهدی قیاسی و کنگرلو که در تنبک نوازی تبحری داشتند، راه یافت و به سبک هر یک آشنایی کامل پیدا کرد. ولی او استاد اصلی خود را ابوالحسن خان صبا می‌دانست زیرا نکات فراوانی از او آموخت که بعدها بسیار از آن بهره گرفت و آن قدر زحمت کشید تا در سایهٔ سعی و کوشش و عمل توانست با هر کوشش و نغمه‌ای، ریتم آن را با انگشتان سحرآور خود به روی ضرب بیاورد.